آخرین روزهای حضور در فضای مدرسه پسرانه میرداماد گرد هم آمده بودیم و باورمان نمیشد شادیمان متوقف شود. آن روز بعد از افطار جمع شده بودیم؛ پدرها و مادرها هم آمده بودند. میخواستیم شاهد تقدیر از فرزندانمان باشیم. موفقیتهایمان را جشن گرفته بودیم. از درس و کتاب تا شعر و ورزش و سرگرمی معیاری شده بود برای سنجش عملکرد تا میز جوایز خالی شود.
دانشآموزان، تئاتر و موسیقی آماده کرده بودند تا جشن فقط توزیع جوایز نباشد. نمایش را دیدیم. موسیقی را شنیدیم. مدالها یکیک به گردن قهرمانان آویز شد و لوحهای تقدیر به صاحبانشان رسیدند. جایزهها به برگزیدگان تعلق گرفت و همه دست پر به خانه رفتند. البته بعضی دستهایشان پرتر بود.
موفقیت دانشآموزان دبیرستان متوسطه دوره اول میرداماد بر صورت پدر و مادرها نقش لبخندی از رضایت شده بود و نگاه مهربان و خسته معلمان به چهرههای شادمان میردامادیها خیره مانده بود. ۳۳ سال تجربه در قدیمیترین واحد مجتمع فرهنگی-آموزشی علامه طباطبایی چنین جشن شاد و ماندگاری را به ارمغان آورده بود.
دانشآموزی روی صحنه نقاشی میکشید و عکاسی لبخندها را شکار میکرد. بیخبر از آنکه فرصتی دیگر برای دور هم بودن تا پایان سال دست نخواهد داد و این تصاویر از جشن ششم اسفند ماه ۱۴۰۴ به یادگار در آلبوم خانوادگی مجتمع ثبت خواهد شد.
تصاویر این جشن را اینجا ببینید.
اخبار پیشنهادی